Vakantie gestopt. Schoonmoeder met zware hartklachten in ziekenhuis

dag 3

Dag 3 van Donauesschingen naar Aosta

Alleen autobahn. Niks an. Gestopt in Montreux. Zeer veel vergane glorie en een defecte motor. Wachten op de Zwitserse ANWB met 38 graden. Niet grappig.

 

Dag 2 van de Rijn naar Donau (Esschingen)

Tip vooraf: als je een route voor een Garmin van Internet plukt. Controleer en schoon op in BaseCamp; en wees daarbij zeer nauwgezet. Ik wist en en weet het nu weer. De route, zoals boven genoemd, heb ik ook van Internet geplukt. In BaseCamp bekeken. En: inderdaad niet nauwgezet genoeg. Het probleem : als er harde via-punten in een route staat, dan is het geen plezier een dergelijke route te rijden. De Zumo gaat de route even opnieuw herbereken en voila er is niks van over.

Om dit verhaal af te korten: ik start 5 juli om 08:00 en rijdt weg. Het valt op dat de route naar de snelweg leidt. Dat is niet gepland. Ik stop en controleer de route. Het hard via-punt is snel gevonden en verwijderd. Opnieuw starten en voila een perfect route.

De weg leidt via onder andere de B48 en B28. In het weekend is dat ook het 'circuit' van de Rossi wanabee's van de amateur motorwereld in Duitsland. Extra Extra opletten. Doe je dat niet, is de kans op een ongeluk op deze route groot (ik heb de gevolgen mogen aanschouwen; it's not pretty). Op de B28 is ook ergens een soort 'geheiligde plek' voor deze heren. Het zogenaamde Johanneskreuz. De naam zegt genoeg.

Ik stop ergens rond het stadje Wissembourg en zoals vaak. Als je het niet verwacht gebeuren de leukste dingen. Er zit op een parkeerplaats een man naast een BMW Roadster. We komen aan de praat. Intussen stopt een oudere heer (hij blijkt later 72 te zijn) met een Porsche Boxter. De man met roadster is bezig aan een rondreis. Deze reis, zo is hij overtuigd, zal hem helpen zijn hoofd vrij te maken voor een paar belangrijke besluiten.  (dat heb ik eerder gehoord :-)  Hetzelfde deed ik in 2011)
De oudere heer komt erbij en begint zijn verhaal.

Hij verteld met een stem vol weemoed van zijn 'verlies'. Het is pas 3 weken geleden dat hij een vriend heeft verloren. Een enorm sterke vriend. Maar zijn kinderen vonden dat hij van de vriend afstand moest doen ; dat is echt teveel voor je leeftijd; zo hadden ze hem overtuid. Hij sprak over een BMW 1000RR met 200PK

72 jaar en nog volop aan het racen. "een beetje verslaafd ben ik wel' en staart met een meewarige blik naar de Porsche Boxster

'Het is niet hetzelfde, maar beter dan niks' zegt hij meer tegen zichzelf dan naar de anderen.
Beiden vertrekken kort na elkaar 'uit mijn leven....'
Ik pak mijn boeltje, zet mijn helm op en wil vertrekken. Ik hoor een aantal bliepjes achter elkaar en denk dat er iets aan de motor is (later meer daarover).
Het blijkt echter een oudere Duitse mevrouw te zijn op een kleine chopper.
'Ik ben net 75 jaar geworden en heb mezelf een motor cadeau gedaan'. 'Ik ben aan mijn 2e tour bezig en ik zag u staan. Mag ik u een paar vragen stellen'. 'Uh ja , natuurlijk'
'Ik kan mijn zoon niet vragen, die weet niet dat ik notor rij' en onder de helm verschijnt een grote grijns.Vervolgens wil je allerlei details weten van haar motor. En alsof ik de wijsheid in pacht heb, leg ik zoveel mogelijk uit.
We praten nog wat na en ze rijdt tevreden verder.
Ik vertrek ook en rijdt door een mooi stukje Frankrijk.Vele kleine pittoreske dorpjes met 1 ding gemeen.

Een groot aantal van dit soort huizen ligt letterlijk langs de straat te vervallen. Wat jammer. Het is me op een andere plaats in Frankrijk ook opgevallen.

Uiteindelijk leidt mijn reis via het Zwarte Woud naar DonauEsschingen. En alsof de reis nog niet voldoende verrassingen in petto had, ontmoet ik op de Zwarte Woud 'Hochstrasze' een man. Hij zit in de schaduw en ik ga naast hem zitten. Na een kort gesprek blijken we 2 dingen gemeenschappelijk te hebben. De liefde voor het motorrijden en beiden een vrouw uit Kerkrade.
Bestaat de toeval?

In Donau Esschingen aangekomen, tref ik in het hotel een stel Zweden. Man en vrouw reizen 2 maanden met de motor door Europa. Zo te zien genieten ze ervan. De man werkt voor een kleine Zweedse gemeente. Ik vertel over mijn werk. Daarna klaagt hij steen en been. 'Grote organisaties hebben het gemakkelijk met de inkoop, de kleintjes kunnen niet de groten op, de kleintjes blijven met de gebakken peren zitten etc'. Een duidelijk geval van Calimero zullen we maar zeggen.

Ik kan me niet inhouden en vraag zijn toestemming om een aantal vragen te stellen: je werkt zeker niet met anderen gemeentes samen ? Ja Zou het je helpen als je met andere gemeentes samen zou werken? Ja. Zou je het plezierig vinden om samen te werken? Ja.

En wanneer was je van plan om te gaan samenwerken?
De man kijkt me aan of hij ijs ziet branden.
4 simpele vragen en 2 bier gratis.

De kleine dingen en wat een leuke reis.

Dag 1 - de reis begint

4 Juli; al maanden leef ik naar deze datum toe. Bijna een 6 maanden wachten. Wachten, omdat mijn studie zoveel tijd kost dat er weinig tijd voor de lichtere dingen in het leven.

Maar nu is het zover. Het is 6 uur in de ochtend. Tijd om te vertrekken. De eerste reis is ca. 400 en gaat naar het leuke plekje ‘Trollmuehle’ in Munster-Samsheim (wie kent het niet!).

De eerste 160 km is via de snelweg snel ‘afgespoeld’. In het mooie Simpelveld start de toer. Het eerste deel gaat door de Eifel. Altijd weer mooi en altijd weer vriendelijk. De eerste stop is er snel.Een goede sterke kop koffie en mijn motor staat bij de vriendjes (en dat om 8:30 in de ochtend).

Daarna volgt een mooie dag met veel leuke hoekjes en bochten. En altijd weer verrassend de namen van de verschillende dorpjes. Strauch-struik, Engelgau—Engelgebied,

Ik kom langs het plaatsje Einruhr. Een plaatje als je van de hoogvlakte omlaag cirkelt. Ik merk dat er niet al te veel motorrijders onderweg zijn. Ik wijt dat aan het vroege uur. En dat is een misvatting. Het blijkt dat er ‘Strekkensperrung’ van kracht is; m.a.w. op zaterdag en zondag mag je gedurende de zomerperiode niet naar Einruhr en kun je dus niet genieten van al dat schoons.

Deze foto heb ik niet zelf geschoten, het is echt zo pittoresk.

Ik rijd verder en kom uiteindelijk aan de Moesel. Altijd weer een plaatje. En voordat ik het weet, rijd ik langs Ediger Eller. Een plekje waar mijn ouders menig zomer hebben vertoefd. 

Om het plaatje compleet maken.

‘Landluft macht hungrig’ en daarom een lekkere lunch in het hotel waar zij zo vaak zijn verbleven. De mensen zijn gezellig en het eten is lekker. Jammer genoeg geen plek op de motor voor de zeer smamkelijke lokale wijn. Een aanrader!

Tegen 4uur ben ik op de plek van bestemming.En kan uitrusten

Eet smakelijk!